Όσα χρόνια διδάσκω, το κύριο μέλημά μου, είναι να κάνω τους μαθητές μου να αγαπήσουν τον χορό άν δεν τον γνωρίζουν ή να κάνω αυτούς που τον γνωρίζουν να τον αγαπήσουν περισσότερο και να τον αφήσουν να τους «ανοίξει» για να καταφέρουν να συνδεθούν με τον εσώτερο εαυτό τους. Χωρίς κριτική, χωρίς «φρένα» στο άν αυτό που κάνουν είναι καλό, όμορφο ή ενδιαφέρον. Να αφήσουν την «αλήθεια» τους να λάμψει και να την μοιραστούν με αυτούς που τους βλέπουν.

Με τον αφρικάνικο χορό μου δόθηκε η ευκαιρία να τους κάνω να αφεθούν, με την πολύτιμη βοήθεια, φυσικά, των κρουστών. Τα κρουστά πάνε κατευθείαν στην καρδιά μας και το στομάχι μας. Έχουμε δύο επιλογές ή να αντισταθούμε ή να αφεθούμε.

Αν αντισταθούμε χάνουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την χαρά που προσφέρει κάθε παραδοσιακός χορός. Άν αφεθούμε... μας ανοίγεται ένας υπέροχος καινούριος κόσμος του οποίου και εμείς και οι άλλοι είμαστε αναπόσπαστο μέρος του.